Nadenken over visie en waarden, daar is nu echt geen tijd voor...

Voor visie en waarden, daar is nu in deze coronacrisis geen tijd voor, zou u kunnen denken.
Toch is het nét nu zo belangrijk!
Af en toe teruggaan naar het 'waarom' van onze organisatie, zelfs in crisistijden, kan immers heel erg helpen om de periode door te komen.

Hoe een organisatie omgaat met een crisissituatie wordt voor een groot deel bepaald door de visie en de waarden van de organisatie vóór de crisis.
De echte, onderliggende waarden van een organisatie komen bij een crisis bovendrijven.
Als het goed is, zijn de waarden en de visie een leidraad en een houvast bij het nemen van beslissingen en bij de werking van de organisatie.

In het geval de waarden die u nu ziet bovendrijven niet de waarden zijn die u voor ogen had, dan wordt duidelijk waaraan nog werk is na de crisis...

Zo zei onlangs een directeur: "Ik voel tot mijn grote verbazing te weinig interesse in het welzijn van de bewoners of familie, men is precies alleen gericht op het verzorgende aspect."
Dit kan veel oorzaken hebben. Maar één van de oorzaken kan zijn dat de visie van de organisatie waar u vorig jaar hard aan heeft gewerkt, toch nog niet zo diep geworteld is als u dacht.

En da's een nevenwerking van de crisis waar we achteraf misschien wel dankbaar voor zullen zijn, met name dat deze ons dingen bloot legt die wij nog niet hadden gezien. 
Dingen die mogelijks altijd al zo geweest zijn, maar die ineens heel zichtbaar of helder worden. 
In positieve zin én in negatieve zin.

Als de waarden doorleefd zijn doorheen de organisatie, dan vormen ze ontegensprekelijke principes waarop beslissingen worden afgemeten.
Die waarden zijn een troef! 
Die troef wordt echter nu niet overal uitgespeeld. 
Het is alsof de visie nu even 'on hold' wordt gezet... 

De visie van de organisatie sterk cultiveren, kan nochtans helpen om de periode door te komen.
We zien woonzorgcentra die meer dan ooit sterk staan, waar de sfeer fantastisch is ondanks alle ellende, waar medewerkers nóg meer gemotiveerd zijn dan anders.
Zonder twijfel is daar een sterke 'why' hun drijfveer. 

Mensen die zich geïnspireerd voelen, houden langer vol.
Zij zijn bereid om een hogere prijs te betalen of om ongemakken of zelfs persoonlijk lijden op de koop toe te nemen.

Waar hecht het wzc waarde aan? Waarin geloven wij? Wat is de 'why' van de organisatie?

Gezondheid zal nu even als waarde helemaal bovenaan staan.
Maar wat zijn de andere waarden die we hebben? En hoe vertalen we die in de praktijk op dit moment?

Ook in deze crisis is het goed om eens in de spiegel te kijken: is het management nog steeds in lijn met de visie en de waarden van de organisatie? Ben ik straks na de crisis als directeur ook nog steeds geloofwaardig?
Dat kan helpen om het hoofd koel te houden en de juiste keuzes te maken.


“Ja maar, de beslissingen die wij moeten nemen zijn zo tegenstrijdig met onze visie.”


Het is belangrijk om binnen de zeer grote beperkingen (vb. werken met minder medewerkers, dragen van mondmaskers, minder tijd voor individuele aandacht of minder groepsactiviteiten, isolatie op de kamer bij sommige bewoners of allemaal,...) dan nog te kijken hoe u de visie toch kan vertalen in het 'nieuwe normaal' en binnen de beperkingen die er nu zijn door deze crisis. Hoe kunnen we trouw blijven aan onze waarden van onze organisatie, zelfs in deze tijden?

Even concreet. Stel dat 'inspelen op wat voor bewoners écht belangrijk is' ('What matters to you?') al jaar en dag een belangrijk element is in de visie van uw wzc. Dan kan u zeggen: "Bewoners isoleren op de kamer is niet bewonersgericht en druist in tegen wat de bewoners wensen." In geval isolatie om gezondheidsredenen noodzakelijk is, dan kan u moeilijk deze visie hanteren boven de richtlijnen van de overheid, nietwaar.

Toch kan binnen de maatregelen die getroffen dienen te worden inzake gezondheid, toch ook de 'What matters to you'-vraag pertinent gesteld worden. Wat kunnen we doen, binnen de beperkingen die er zijn, om toch in te spelen op wat voor de bewoner écht belangrijk is?
Vragen wij aan de bewoners wat wij voor hen kunnen betekenen, ook als ze op hun kamer moeten blijven? 
Zijn er ideeën hoe we de visie binnen de beperkende en oncomfortabele context toch kunnen toepassen?
En wat een energie geeft het aan de medewerkers als zij hier mee kunnen over nadenken!

Laat ons de visie van het huis nu niet aan de kant schuiven!

Integendeel, deze crisis biedt de ideale kans om de visie net te versterken, met een nog groter engagement en loyaliteit van medewerkers (en bewoners en familie) als gevolg.



Kan u wel even een klankbord gebruiken in deze crisis?

De druk op u als directeur is niet te onderschatten. Vorige week waren bijna 100 directeurs aanwezig in het webinar 'rust creëren in de chaos'. In de reacties van de aanwezigen was duidelijk: we zijn ontzettend gemotiveerd, we gaan maar door, maar soms hebben we twijfels. Gaan de medewerkers het volhouden? Nemen we de juiste beslissingen? Communiceer ik wel goed? ...

Zoals iemand in het webinar aangaf: "Iedereen kijkt nu naar de directeur"

Ik ondersteun momenteel meerdere directieleden van woonzorgcentra in deze crisis, zowel online als ter plaatse. Ik zit er dus zelf ook middenin. 

Lijkt het u zinvol dat iemand met u mee nadenkt in het nemen van beslissingen, dat u ondersteund wordt in de communicatie, dat er mee nagedacht wordt over de organisatie van de zorg, dat er tips zijn inzake leiderschap in crisis, dat good practices uit andere organisaties worden gedeeld,...  

Met andere woorden, zou het een welkome verademing zijn als iemand naast u komt te staan in deze crisis? Aarzel dan niet contact op te nemen.

Ook in het kader van de BVR crisismanagement (met terugbetaling door de overheid) kunnen we bekijken of ik ter ondersteuning kan zijn.

9 april 2020

Nadenken over visie en waarden, daar is nu echt geen tijd voor...

Woonzorgcentra mogen geen mini-ziekenhuizen worden

Directies van woonzorgcentra stonden tijdens de coronacrisis voor hete vuren. Adviseur Mieke Vandorpe ondersteunt hen, ook in deze moeilijke coronatijden. “We kunnen enorm veel lessen trekken uit de crisis.

18 mei 2020

Lees meer keyboard_arrow_right

Zorg voor de zorgenden - initiatieven ter verhoging van de mentale weerbaarheid

Als directeur of leidinggevende doen we er alles aan om - in deze crisistijd - een cultuur van psychologische veiligheid te creëren in ons wzc. Toch is dit voor sommige medewerkers niet voldoende. Er zijn intussen verschillende initiatieven opgestart die zorgverleners ondersteunen om de angst te reduceren en de mentale weerbaarheid te verhogen.

7 april 2020

Lees meer keyboard_arrow_right

Ook in de ouderenzorg is de rek eruit...

Wij willen niets liever dan goede, kwaliteitsvolle zorg geven, en goed wonen en leven op de eerste plaats zetten. We zien veel welwillendheid in de sector en er zijn prachtige initiatieven. We leggen de lat alsmaar hoger, geheel terecht overigens, en ik werk daar heel graag aan mee! Maar bloeien op droge grond is heel erg moeilijk. Als de trend van besparingen in de ouderenzorg zich nog enkele jaren verderzet, dan zullen onze inspanningen weldra niet meer zijn dan water naar de zee dragen.

5 maart 2020

Lees meer keyboard_arrow_right

Als een medewerker vertrekt, dan moet hij/zij niet meer terugkomen

Als een getalenteerde, bezielde medewerker het woonzorgcentrum verlaat, dan vinden we dit spijtig. Bijzonder spijtig zelfs. Want goede medewerkers zijn goud waard. Maar wie weet, komen ze ooit terug...

27 januari 2020

Lees meer keyboard_arrow_right

Soms moeten we wat explicieter zijn met onze goede bedoelingen...

Een cultuur van warme zorg creëer je niet van vandaag op morgen, en niet tussen de soep en de patatten...

22 december 2019

Lees meer keyboard_arrow_right

Ligt Maurice op kamer 7? Of woont hij daar?

Over hoe woordkeuze iets zegt over onze visie... Woorden zijn onbewust een weerspiegeling van onze visie en waarden. We horen niet graag 'dementen' of 'dementerenden'. Maar als we heel eerlijk zijn, is er niet alleen nog werk rond woordkeuze inzake dementie. Ook in het dagelijks reilen en zeilen in woonzorgcentra hanteren we woorden die, als we er eens goed over nadenken, niet overeenkomen met onze visie.

2 december 2019

Lees meer keyboard_arrow_right

Moedig zijn: het is verdorie lastig...

Soms weten we waar we zouden moeten geraken. We zien het doel voor ogen. Maar we geraken er niet omdat we de stappen die nodig zijn om er te geraken niet zetten. Het is niet evident: moed kiezen boven gemak.

4 november 2019

Lees meer keyboard_arrow_right

Sociale media in de ouderenzorg

Wel of niet inzetten op sociale media in de ouderenzorg? Drie directeurs van woonzorgcentra aan het woord.

14 oktober 2019

Lees meer keyboard_arrow_right

Het vertrouwen was al weg na tien minuten

Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Een waarheid als een koe. Maar hoe kunnen we het vertrouwen verdienen van toekomstige bewoners, familieleden, medewerkers,...?

30 september 2019

Lees meer keyboard_arrow_right

Wachten tot uw wachtlijst aangroeit, of...

Wie al langer meedraait als directeur in de sector, had 10 jaar geleden geen problemen met wachtlijsten. Of toch, er was wel een probleem. Ze waren te lang. Nu is het anders. Wachtlijsten zijn kort, of onbestaande. Wat doen we eraan? Hoewel we het niet zo graag horen, is het toch een feit. Deskundig inzetten van sociale media kan hier iets betekenen.

24 september 2019

Lees meer keyboard_arrow_right

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x